1. YAZARLAR

  2. Vildan Doğan

  3. Kaybettiklerimize…
Vildan Doğan

Vildan Doğan

Köşe Yazarı
Yazarın Tüm Yazıları >

Kaybettiklerimize…

A+A-

Biz insanoğlu böyleyiz işte, fıtratımızda var bir kere. Elimizdekinin kıymetini onu kaybetmeden anlamayız. Bizimleyken varlığına alışmışızdır, hiç gitmeyecek gibi, hiç kaybetmeyecek gibi sanıp üzerine titremeyiz, kıymet vermeyiz. Ne zaman ki onu yitiririz o zaman kıymetini anlarız. İşte budur en acısı da. Zaten sahip olduğun şeyin önemini sadece yitirme anlarında hissetmek yaşamın en trajik yanlarından biri değil midir? Ancak gerçek şu ki; “Her zaman, giden değer kazanır…”

Neden hep böyle olur bilinmez. Hep kaybetmişken farkına varırız gidenin. Bir sevgilinin, bir dostun, bir arkadaşın, maddi - manevi her şeyin. Vefasızlığımız gidene midir, yoksa kendimize midir durup iyice düşünmek gerek.

***

Eğer yanındaysa o, sarılacaksın arkadaşım, saracaksın kollarınla sıkıca. Sonra bir daha sarılacak fırsatı bulamayabilirsin. Eğer konuşabiliyorsan onunla, anlatacaksın içinden geçenleri bir bir, ne varsa söyleyeceksin, tutmayacaksın içinde. Sonra ne kadar anlatsan da nafile, duyamayabilir. Eğer koklayabiliyorsan onu, ciğerlerin patlayana kadar çekeceksin kokusunu içine. Çünkü sonra o kokuya hasret kalabilir, eşyalarını koklamakla yetinebilirsin. Eğer gözlerine bakabiliyorsan onun, doya doya bakacaksın, neşeyle, sevgiyle. Sonra o gözler bir daha açılmayabilir. Ve eğer onu üzdüysen, gidip özür dileyeceksin, hemen. Bir daha buna fırsatın olmayabilir. Biz yanımızdayken farkına varmayız bu eylemlerin ne denli değerli olduğunun. Daha sonra sarılırım deriz, daha sonra söylerim onu sevdiğimi deriz. Her anı öteleriz. Ne zaman ki ondan ayrılırız, o zaman aklımız başımıza gelir. O zaman kıymetini anlarız anca. O zaman onun yanında olabilmek için her şeyi yapmak isteriz. Oysa ne olur yanımızdayken değerini bilsek? Ne olur üzülmeden önce anlasak onun hayatımızdakini önemini. Ama, yok.  Biz, varlığın kıymetini anlamak için yokluğu tatmayı bekleriz hep.

Hani derler ya “Fazla değer verdiğini görmesin sonra şımarır.” Ya bırakın şımarsın. Biri de demez ki “Hissettirmeyeceksem ne anlamı var ki verdiğim değerin?” Bir insanı kazanmak çok zordur, kaybetmek ise bir o kadar kolay…İnsan kendine dönük bir varlıktır nihayetinde. Egoları vardır tatmin edilmek isteyen. Eğer bütün bunlardan habersiz bir insanın yanınızda kalmasını istiyorsanız bunun bir sonu olmadığını da bilmelisiniz. Ertelemeyin! Ertelemek, sadece pişmanlığa atılmış bir adım olacaktır.

***

Ben bunları şu an söyleyebiliyorum çünkü benimde bu çarkta kaybolduğum zamanlar oldu her insan gibi. Hatta bu yazıyı da yaşadıklarımın etkisiyle yazabildim diyebilirim. Şimdi siz de durun ve düşünün, hatta bana kalırsa hiç vakit kaybetmeyin. Hayatınızda sizin için değerli olan insanları düşünün ve onlara, onları ne kadar çok sevdiğinizi söyleyin. Kendilerini değerli hissettirin. Doya doya sarılın, öpün, koklayın. Hayatınızın, onların varlığıyla daha anlamlı olduğunu söyleyin ve en önemlisi de bunu hissettirin. Unutmayın! Kıymet bilmek lazım… Bıkmadan, usanmadan şükretmek, teşekkür etmek lazım…

 

Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.