Mazeret
“Varlığı bir şey kazandırmayan insanların, yokluğu bir şey kaybettirmez. Bahanesi basit insandan, kaliteli muhabbet çıkmaz. Bırak selamı, ziyan olmasın zamanın.” demişti Tolstoy.
İnsan beraber yaşadığı, görüştüğü, vakit geçirdiği kişilerden etkilenir ve etkiler. Hepimiz bir takım insanlarla beraber yaşarız, bir topluluğun, bir grubun içinde olmakla yalnızlığımızı gideririz. Ancak var olduğumuz insanlar bize ne kazandırıyor, ne kaybettiriyor sorgulamayız.
Gün gelir o insan sözünde durmaz, en zor gününüzde veya en sevinçli anınızda yanınızda olmaz, bir iş yapılacaktır vaktinde gelmez ya da vaktinde yapmaz, yapsa da düzgün yapmaz ve ardından karşınıza dikilir türlü türlü basit mazeretler üretir. Tabi ki sizde topluluktan kopmamak, yalnız kalmamak için aslında kabul etmeyeceğiniz mazeretleri kabul etmiş gibi gözükür ve hayatınıza devam edersiniz.
Kusura bakmayın diye baslar cümleleri; “gelemedik, yoğunduk, meşguldük, unuttuk” diye devam eder.
Basit insan mazeret üretir; kaliteli insan yükünüzü omuzlar, mutluluğunuzu paylaşır, sorumluluğunuzu hafifletir.
Sözüyle faydası olmayan, basit mazeretler üreten insanların yüreğinize bıraktığı o acıyı yalnız kalmak pahasına yok saymayın.
Varlığıyla insanı mutlu eden, yokluğuyla kendini özlettiren, oturduğunuzda yüreğinizi hafifleten insanlarla beraber olun.
Yok mu öyle insanlar?
O zaman basit insanlarla beraber olmaktansa yalnız yaşamayı tercih edin.
