Doğallık
“Ya olduğun gibi görün ya göründüğün gibi ol” demişti Mevlana Celaleddin Rumi. Artık o günler ve sözler geride, o insanlar mazide mi kaldı?
Artık her ortama girebilen, her ortamda konuşabilen İngiliz anahtarı gibi insanlar lazım. Özümüz, konuşmalarımız, zevklerimiz, gülüşümüz hepsi doğallıktan uzak.
Doğal insan arıyoruz ama onun doğal ve doğru sözü canımızı acıttığında, bizi rahatsız etmeyecek, pohpohlayacak, olduğumuzdan daha iyi gösterecek insanların peşine düşüyoruz.
Doğru olanı, doğal olanı değil de renk değiştiren söz değiştiren insanlar hoşumuza gidiyor. Doğal yüzümüzün değil de makyajlı yüzümüzün hoşumuza gittiği gibi.
Doğal yiyecek arıyoruz, ancak doğalın şekli gözümüze, tadı damağımıza uymuyor.
Doğal zekâlara değil de yapay zekâlara soruyoruz. Yapay zekâ da tabi muhteşem bir soru diye başlayınca anlatmaya kendimizden geçiyoruz.
Bütün fotoğraflar, videolar en güzel elbiselerle, en güzel bakışlarla, en güzel ortamlarda konuyor gözümüzün önüne. Seminerlerde, toplantılarda dilimizin sürçtüğü yerler değil büyük büyük sözler söylerken giriyor hep karelere. Ne olduğumuz gibi görünüyoruz nede göründüğümüz gibi oluyoruz.
Oysa insan düşüncelerinden, görüşlerinden, giyiminden, kuşamından, sözlerinden dolayı rahatsız olmayacağı doğal ortamlarda ve doğal insanlarla mutlu olur. İste o ortamlarda, o insanlarla birlikte olunca insan çiçek açar.
