Çocuk Parkı
“Ah, bir çocuk olsaydım, parklarda oynasaydım. Dertten, kederden uzak arkadaşlar bulsaydım” diye insanı çocukluk çağlarına götüren bir şarkı çıkarmıştı Ferdi Tayfur 1988 yılında.
O çağlarda şehirlerde çocuk parkı çokta yoktu aslında. Olan birkaç park da evlerimize kilometrelerce uzaklarda bulunurdu. Üstelik bugünkü parklarla kıyaslanamayacak kadar da köhneydi. Araç lastiklerinden yapılmış salıncaklar, küf-pas içinde demir sacdan kaydıraklar… Kaydıraklar kaymazdı ama biz kayıyormuş gibi eğlenirdik.
Bugün ise Konya, belki de Türkiye’nin en çok parkına sahip şehirlerinden biri. Şehir yöneticileri her yeri rant kapısına dönüştürmek yerine çocuklara alan ayırıp park yapma konusunda ustalar. Evimizin sağı, solu, önü, arkası park. Ellerine ve emeklerine sağlık! Ne var ki bugünün handikabı ise parkların birbirinin neredeyse aynısı olması; farklılık ve çeşitlilikten yoksun kalması.
Asıl sorun ise bu güzel parkların duyarsız ebeveynler ve serseri gençler tarafından çöplüğe çevrilmesi. Çocuğunu parka getiren sözde ebeveyn, elinde sigarasıyla hem kötü örnek oluyor hem de izmaritini çocukların oyun alanına atıyor. Gençler cam şişeleri kırıyor ve kumların içine atıyor. Çocuğunun eline yiyecek tutuşturan ebeveyn ise telefonuna gömülüp arkasında bıraktığı çöpleri görmezden geliyor. Çocukların yedikleri meyve ve yiyecekleri parka bırakması neticesinde parklar semt pazarının ardından kalan bir görüntüyü anımsatıyor. Bugünün parkları park değil de sanki bir mikrop ve tehlike yuvası.
Kul hakkı diyeceğim ama bu kavramı hatırlayan çok az insan kaldı. Her şeyi ahirette hesap verme düşüncesine bırakmak da yanlış bir inanış. Keşke parklara kamera yerleştirilse; kuralları ihlal edenlere üç ay boyunca çocuk parklarını temizleme görevi, bir asgari ücret tutarında idari para cezası ve bir yıl parklara giriş yasağı uygulansa.
Ceza çok mu abartılı sizce? Bence çocukları düşünmeyen, merhametten yoksun insanlara az bile! Bir çocuğun ayağına cam batması ya da sigara izmaritini ağzına götürmesi ihtimalini bile aklına getirmeyenler, sıra cezaya gelince bir anda insan haklarını hatırlayacaktır elbette.
Unutmayalım: Dünyanın en zalim insanı, çocuklara ve hayvanlara merhamet etmeyen insandır.
