Hayatı yavaşlatmak
Sevtap Yıldız
Günlük rutin şekilde sabah 7’de uyanıp işe gitmeye hazırlanarak yollara düşen ve iş yoğunluğunu atlatıp akşam 8’de eve dönen tipik dönem insanlarının pek başaramadığı bir şeyden bahsetmek istiyorum.
Hayatı yavaşlatmak…
Bunu ancak yıllık izinlerde ve bayram tatillerinde kendine alan açmaya fırsat bulursa yapabilen onca insan var ki. Yılda toplasan 1 ay bile etmeyen bu günlerde hiçbir şey yapmadan anı yaşamaya çalışmak bile zor.
Çünkü çalışma hayatı içinde sevdiklerine ayıramadığın zamanı yıllık izinlerinde değerlendirmeye kalksan dinlenecek vakit bulamazsın. Günleri parçalara bölüp bütün zaman dilimlerini dolu dolu geçirmeye çalışsan yine hayatı yavaşlatmaktan uzaklaşırsın.
Kafanın boş olduğu bir plana bağlı kalmadığın günler geçirmenin hayalini kursan muhakkak bir yerde bir şeyleri sadece senin halletmen gerekli olur. Ve yine hasretini çektiğin uzun uykular hayal olur. Kim hayatının belli bir döneminde kafasını dinlemeye fırsat buluyorsa bunu bir hediye olarak kabul etsin ve tadını çıkarsın. Çünkü bu durgunluğa erişmek isteyen binlerce çalışan hafta sonlarına sığdırmaya çalıştığı hayatı kaçırmaktan yakınıyor.
Boş dursan bu dümen dönmeyecek farkındasın ama dümeni sürekli aynı rotada tutmaya çalışmak insanı azaltarak yorgunluğa sürüklüyor.
Tam ‘Oh artık yeterince zamanım var’ dediğin anda ise heveslerin yaşını geçmiş oluyor. Dengeyi kurabilen ve hayata yetişebilenlerden olmak dileğiyle…
