Konya yine vefasını gösterdi

Bazı insanlar görevleri bittiğinde veya vefat ettiğinde isimleri bir kenara bırakılmaz. Çünkü onlar dokundukları hayatlarda iz bırakır. Kimi bir öğrencinin hafızasında, kimi bir mahallenin geçmişinde, kimi de yetiştirdiği insanların gönlünde yaşamaya devam eder. 

Ahmet Candar da böyle bir isim oldu.

Konya’nın Hüyük ilçesine bağlı Çavuş Mahallesi’nin emektar öğretmenlerinden Ahmet Candar’ın adı artık yalnızca onu tanıyanların hatıralarında değil, Sonsuz Şükran Köyü’nün topraklarında da yaşayacak.

Candar’ın uzun yıllar müdürlüğünü yaptığı Sonsuz Şükran Köyü’nde adına dikilen bir çınar fidanı, aslında toprağa bırakılan bir fidandan çok daha fazlasını anlatıyor bizlere. Bu fidan emeğin, dostluğun, vefanın ve bir insanın geride bırakabileceği güzel izlerin sembolü değil de nedir?

Ahmet Candar’ın adına dikilen bu fidan da yıllar sonra büyüdüğünde, belki bugün törene katılanların birçoğu orada olmayacak. Fakat çınar orada duracak, hatırası yaşayacak.

Ve bir gün yolu Sonsuz Şükran Köyü’ne düşen biri, o ağacın altında durup “Ahmet Candar kimdi?” diye sorduğunda, anlatılacak bir hikaye, bir yaşanmışlık olacak.

Bir öğretmenin hikayesi…

Bir köye emek veren bir insanın hikayesi…

Ve en önemlisi, unutulmamanın hikayesi…

Günümüzde insanların hızla tüketildiği, isimlerin ve hatıraların kısa sürede unutulduğu bir dönemde böyle vefa örneklerine daha çok ihtiyacımız var. Çünkü geçmişine sahip çıkmayan toplumların geleceğe bırakacağı hikayeler de eksik kalır ve hatta yok olur.

Sonsuz Şükran Köyü’ndeki bu çınar, aslında bize çok basit ama çok güçlü bir şeyi hatırlatıyor.

Bazı insanların emekleri kök salar.

Ahmet Candar’ın adı da bundan sonra o köklerin arasında yaşayacak. Çınar büyüdükçe hatırası büyüyecek, dalları genişledikçe ona duyulan vefa da gölgesini genişletecek...